
دانشنامه کاشان/ آریاییان، مردم کاشی، اَمَرد، پارس و دیگر ایرانیان
(دکتر جهانشاه درخشانی)
گردآوری: مهرداد ایرانمهر
رونماییِ کتاب «آریاییان، مردم کاشی، اَمَرد، پارس و دیگر ایرانیان»(دانشنامۀ کاشان، جلد ۳ و ۴ – ۱۳۸۲)
دکتر جهانشاه درخشانی، «زادۀ ۴ اردیبهشت ۱۳۲۳ خورشیدی در تهران، درگذشت یکم اردیبهشت ۱۳۹۰ در بُن آلمان» معمار، ایرانشناس و تاریخپژوه ایرانی است.
پژوهشگرى نزدیک به دو دهه از زندگی خود را برای استوار ساختن باوری نو هزینه میکند. در این میان، دیدگاهی پیش کشیده مىشود که دگرگونی بزرگی در گذشتۀ تاریخى یک ملت و جهان پدید میآورد. بیش از پانزده سال پژوهش، براى آنکه باورى کژ و ناراست از نوشتههای تاریخى زدوده شده و نشان داده شود که، ایرانیان مردمانی از سرزمینهاى سرد شمالى و کوچنده به ایران نبودهاند و خاستگاه ایشان همین خاک بوده است. بنیان دانستههای ما تاکنون نوشتههایی بوده که، این دیدگاه نو آنها را به یاری بررسی اسناد و استورههای کهن، بیپایه و نادرست نشان داده است.

واژۀ اوستایی هَن-تَچ، در پهلوی به هَندَچَک/هندازک و در فارسی به «اندازه» دگرگون شده و واژگان هندسه و «مهندس» از آن برآمدند. ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه فراگیری دانش «اندازه» را از رویدادهای نوروز و دوران جمشید دانسته است.
به سنگ و به گچ دیو دیوار کرد
نخست از برش هندسی کار کرد

مهرداد ایرانمهر
این روزها گروههای ملیگرای فراوانی در قالب شبکههای اجتماعی وجود دارند. به جز گروههای اندکی که از سوی گروههای سیاسی خارج از کشور پشتیبانی شده و مواضع سیاسی خود را در رنگ و بوی تاریخی به خورد مخاطب میدهند، دیگران اکثرا جوانان علاقمندی هستند که نیتشان انتشار رخدادهای تاریخی ایران است.

مورخان و نویسندگان قدیمی، عبور کرزوس از رود هالیس را دلیل شکست او میدانستند و میگفتند سروش معبد دلفی با برانگیختن وی به عبور از این رود، وی را فریفته و به نفع پارسها وارد عمل شده است.
ادامه مطلب ...

گویا نقل یک مورخ مسلمان باعث شده تا بسیاری که بیهیچ دلیل مشخصی، واژۀ ایران را برگرفته از آریا میدانند، معنای خاصی را بدان نسبت داده و چنین ترجمه کنند که آریایی یعنی آزاده و نجیب و فروتن و بزرگوار و...
ابن حزم، متکلم مسلمان (الفصل): «ایرانیان بر اثر وسعت کشور و تسلط بر همۀ اقوام و ملل از حیث عظمت و قدرت، به منزلتی بودند که خود را آزادگان میخواندند...» (چاپ مصر)
به همین دلیل، این معنای نسبت داده شده دهان به دهان چرخید و در میان برخی زبانشناسان ایرانی چنین باب شد که ایر (و آریا) یعنی نجیب و بزرگوار و چون «ان» نیز نسبت مکان بود، بدینگونه معنای سرزمین بزرگواران بر گردۀ نام ایران سوار شد.